مقدمه
رزین های فنلی در کاربردهای الکترونیکی به کار می روند که در آن عملکرد حرارتی، الکتریکی و مکانیکی آن ها، زمانی که به طور مناسب فرموله و پخت شوند، می تواند نیازهای کاربردی خاص را برآورده کند. هنگامی که به عنوان رزین مایع یا محلول رزین استفاده می شود، رفتار سطح و جریان فرمولاسیون می تواند بر مراحل پردازش مانند پوشش، آغشته سازی و خیس شدن بستر تأثیر بگذارد.چسبندگی پس از پختبستگی به عوامل سطحی و مرتبط با درمان اضافی دارد. عملکرد نهایی منعکس کننده تعامل مواد، فرآیند و متغیرهای کاربردی است.
محصولات رزین فنولی درجه الکترونیکیممکن است شامل سیستم های مبتنی بر نوولاک یا رزوله باشد و ممکن است از نظر شکل فیزیکی، سیستم حلال، محتوای جامدات، سیستم پخت، بسته افزودنی و کاربرد مورد نظر متفاوت باشد. در نتیجه، نام "درجه الکترونیکی" به خودی خود یک فرمول جهانی یا مشخصات عملکرد را تعریف نمی کند. باید بر اساس مشخصات محصول تعریف شده، الزامات برنامه مورد نظر و داده های صلاحیت موجود تفسیر شود.

تمایز کشش سطحی، خیس شدن، و چسبندگی
کشش سطحی با یک رابط مایع و گاز مرتبط است و می تواند به صورت نیرو در واحد طول یا انرژی در واحد سطح بیان شود. در فرمولاسیون رزین، به رفتار خیس شدن کمک می کند، اما تنها متغیر حاکم بر پوشش یا اشباع نیست. چندین مفهوم مرتبط را باید از هم تفکیک کرد:
- انرژی سطحی: خاصیت مرتبط با سطح بستر جامد.
- رفتار سطحی: فعل و انفعالات در مرز مایع- بستر.
- خیس شدن: رفتار یک مایع روی یک بستر مشخص که تا حدی با زاویه تماس مشخص می شود.
-ویسکوزیتهو رفتار رئولوژیکی گسترده تر: خواصی که بر مقاومت در برابر جریان، تسطیح، افتادگی و رفتار کاربرد تأثیر می گذارد.
- چسبندگی پخته شده: عملکرد نهایی سطحی پس از پخت، تحت تأثیر بیش از خیس شدن مایع.
خیس شدن به فرمول مایع، شرایط سطح بستر، رفتار سطحی، دما، ویسکوزیته و شرایط پردازش بستگی دارد. چسبندگی پس از پخت نیز به شیمی رزین- بستر، آمادهسازی سطح، توسعه پخت، تشکیل فاز میانی، تنش پسماند و محیط سرویس بستگی دارد.
چرا فرم رزین و زمینه کاربرد مهم است؟
تأثیر تغییر هر متغیر منفرد - مانند نوع افزودنی، حلال، ویژگیهای مولکولی یا شرایط فرآیند - نباید جدا از فرمول رزین خاص و کاربرد مورد نظر ارزیابی شود. رویکردی که در یک سیستم رزین فنلی موثر است ممکن است در سیستم دیگر ناسازگار یا معکوس باشد. بنابراین تنظیمات فرمولاسیون باید با توجه به مشخصات واقعی مواد و الزامات فرآیند انجام شود.
متغیرهایی که ممکن است بر خیس شدن و پردازش تأثیر بگذارند
افزودنی های مرطوب کننده و تراز کننده سازگار با فرمولاسیون
مواد افزودنی مرطوب کننده یا تراز کننده سازگار ممکن است رفتار سطحی، پخش شدن، تراز کردن یا کشش سطحی پویا را بسته به ترکیب شیمیایی و فرمول آنها تغییر دهند. یک ساختار شیمیایی غیریونی به خودی خود خلوص درجه الکترونیکی را ایجاد نمی کندسازگاری.
غلظت افزودنی مناسب باید به صورت تجربی برای فرمولاسیون و فرآیند خاص تعیین شود. غلظت نامناسب ممکن است به ایجاد کف، جداسازی فاز، مهاجرت، عیوب سطحی، تغییر پخت، یا تغییر در چسبندگی یا خواص نهایی کمک کند.
برای کاربردهای الکترونیکی، انتخاب افزودنی باید ناخالصی، رطوبت، پخت، مهاجرت و الزامات عملکرد الکتریکی را در نظر بگیرد.
سیستم حلال و محتوای جامدات
افزودن یا تغییر یک حلال ترکیب و خواص فرمول مایع را تغییر می دهد. این به سادگی خاصیت ذاتی رزین را به صورت مجزا تغییر نمی دهد. کشش سطحی فرمول رزین-حلال به ترکیب، برهمکنش اجزا، دما و توزیع اجزا در سطح مشترک بستگی دارد. افزودن حلال لزوماً کشش سطحی را کاهش نمی دهد، بنابراین فرمول به دست آمده باید تحت شرایط تعریف شده اندازه گیری شود.
انتخاب حلال باید سازگاری رزین و سیستم پخت، محتوای جامد مورد نظر، رفتار تبخیر، الزامات خلوص خاص کاربرد، ایمنی فرآیند، انتشار یا الزامات قانونی، حلال باقیمانده و خواص پخت را در نظر بگیرد.
تبخیر حلال و پخت گرماسخت فرآیندهای متمایز هستند. رفتار تبخیر نامناسب ممکن است بسته به فرمولاسیون و فرآیند، منجر به به دام افتادن حلال، حباب ها، حفره ها یا سایر نقص های پوشش شود.
شیمی رزین و خصوصیات مولکولی
شیمی رزین و توزیع وزن مولکولی میتواند بر ویسکوزیته، جریان، رفتار پخت، و رفتار خیس شدن یا سطحی تأثیر بگذارد، اما تأثیرات مربوط به فرمولاسیون است. تغییر شیمی رزین یا توزیع وزن مولکولی یک تصمیم توسعه محصول یا فرمولاسیون-طراحی است تا یک تنظیم ساده کشش سطحی. چنین تغییراتی باید با شناسایی مجدد و اعتبار سنجی ویژه برنامه همراه باشد.
دما و شرایط فرآیند
دما می تواند کشش سطحی، ویسکوزیته، تبخیر حلال، دینامیک خیس شدن و سرعت پخت را تحت تاثیر قرار دهد، بنابراین مقایسه ها باید تحت شرایط کنترل شده انجام شود. مقادیر کشش سطحی تنها زمانی معنادار هستند که شرایط آزمایش تعریف شده باشند. متغیرهای مربوطه ممکن است شامل شکل فیزیکی رزین، محتوای حلال و جامدات، دما، تهویه نمونه، سن نمونه یا تاریخچه تهویه، روش اندازهگیری و اینکه آیا تنش سطحی تعادل یا دینامیکی مرتبط است یا خیر.
کشش سطحی و ویسکوزیته خصوصیات متمایز هستند و باید جداگانه ارزیابی شوند. ویسکوزیته و رفتار رئولوژیکی گسترده تر بر جریان، تسطیح، افتادگی، اشباع و ضخامت پوشش در ترکیب با محتوای جامد و روش کاربرد تأثیر می گذارد. فرمولاسیون و تغییرات دما ممکن است چندین ویژگی را به طور همزمان تحت تاثیر قرار دهد.
وضعیت بستر و درمان سطحی
تغییرات فرمولاسیون تنها ابزاری برای تأثیرگذاری بر خیس شدن یا چسبندگی نیست. وضعیت سطح بستر - از جمله تمیزی، آلودگی و روش آماده سازی - ممکن است به شدت بر خیس شدن و چسبندگی تأثیر بگذارد.
در سیستم های رزین- بستر سازگار، یک عامل جفت کننده یا آغازگر مناسب انتخاب شده ممکن است فعل و انفعالات سطحی را تغییر داده و به بهبود چسبندگی کمک کند. روش تهیه بستر مناسب به شیمی بستر، هندسه، خطر آلودگی و الزامات فرآیند بستگی دارد.
اثربخشی یک تیمار سطح انتخاب شده به شیمی رزین، ویژگیهای بستر، آمادهسازی، شرایط درمان و پخت بستگی دارد. یک عملیات بستر ممکن است شرایط سطح بستر و رفتار سطحی رزین- بستر را تغییر دهد بدون اینکه لزوماً کشش سطحی فرمول مایع را تغییر دهد.
ملاحظات سازگاری مواد الکترونیکی
تغییر بسته افزودنی، سیستم حلال، شیمی رزین، یا شرایط پخت ممکن است باعث شود فرمول اصلاح شده با ماده اولیه واجد شرایط یا مشخص شده متفاوت باشد. بنابراین، مناسب بودن برای برنامه مورد نظر باید دوباره ارزیابی شود.
پس از یک فرمول یا تغییر فرآیند معنی دار، ارزیابی ممکن است شامل فرآیند پذیری و رفتار پخت، چسبندگی، خواص حرارتی و مکانیکی، عملکرد الکتریکی، رفتار مرتبط با رطوبت و قابلیت اطمینان تحت شرایط سرویس مورد نظر باشد.
اندازه گیری و اعتبارسنجی
کشش سطحی را میتوان با استفاده از روشهای مستند اندازهگیری کرد - مانند تکنیکهای آویز، صفحه ویلهلمی، یا حلقه دو نوی- که بر اساس ویسکوزیته، فرار و شکل فیزیکی فرمولاسیون انتخاب میشوند.
اندازهگیری زاویه تماس بر روی یک بستر آماده شده میتواند به مشخص کردن خیس شدن در شرایط مشخص کمک کند. زاویه تماس یکی از شاخص های خیس شدن است، اما به خودی خود چسبندگی یا قابلیت اطمینان طولانی مدت را ثابت نمی کند.
چک لیست ارزیابی عملی
1. فرم رزین، فرمولاسیون، بستر و کاربرد مورد نظر را شناسایی کنید.
2. تعیین کنید که آیا مشکل واقعی خیس شدن، تسطیح، ویسکوزیته، افتادگی یا چسبندگی است.
3. اندازه گیری های پایه را تحت شرایط کنترل شده ایجاد کنید.
4. تمیزی بستر و وضعیت سطح را بررسی کنید.
5. تنظیمات کاندید صفحه نمایش برای سازگاری با فرمول و فرآیند.
6. مواد خاص برنامه و الزامات سازگاری را ارزیابی کنید.
7. خواص مایع، فرآیند و درمان مربوطه را دوباره ارزیابی کنید.
8. اعتبار سیستم پخته شده را بر اساس مشخصات مورد نظر تأیید کنید.
نتیجه گیری
کاهش کشش سطحی مایع به طور خودکار هدف درستی نیست. چالش اولیه ممکن است شامل خیس شدن، ویسکوزیته و رئولوژی، شرایط بستر، کنترل فرآیند، یا چسبندگی خشک شده باشد. تنظیمات باید در سیستم کامل فرمولاسیون- بستر- فرآیند ارزیابی شود و سیستم اصلاح شده در برابر عملکرد قابل اجرا و الزامات درجه الکترونیکی مورد ارزیابی مجدد قرار گیرد.
مراجع
- آدامسون، AW، و گاست، AP (1997). شیمی فیزیک سطوح (ویرایش ششم). وایلی-اینترساینس.
- Holmberg، K.، Jönsson، B.، Kronberg، B.، و Lindman، B. (2003). سورفکتانت ها و پلیمرها در محلول آبی (ویرایش دوم). وایلی.
- Knop، A.، & Pilato، LA (1985). رزین های فنولیک: شیمی، کاربردها و عملکرد. Springer-Verlag.








